Vaftiz, Hristiyanlıkta suyla imana giriş ritüelidir. Günahlardan arınmayı ve Mesih'te yeni bir hayatı simgeler. İsa, Ürdün Nehri'nde Vaftizci Yahya tarafından vaftiz edilmiştir. Takipçilerine Baba, Oğul ve Kutsal Ruh adına vaftiz etmelerini emretmiştir. Vaftiz, çoğu Hristiyan mezhebi tarafından uygulanmaktadır. Şekli ve anlamı farklılık gösterir.

Bazı kiliseler bebekleri vaftiz eder. Vaftizi, Eski Ahit'teki sünnet gibi, ahdin bir işareti olarak görürler. Diğer kiliseler ise sadece inananları vaftiz eder. Vaftizi, inancın kamuya açık bir ilanı olarak görürler. Uygulama şekli de değişir. Suya tamamen batırma, suyun dökülmesidir. Su serpmek ise suyun üzerine su dökmektir. Su miktarı önemli değil, anlamı önemlidir. Vaftiz, inananı İsa'nın ölümü, gömülmesi ve dirilişiyle özdeşleştirir.

Kutsal Kitapta vaftiz

• Matta 28:19: Bütün ulusları vaftiz edin.
• Elçilerin İşleri 2:38: Tövbe edin ve vaftiz olun.
• Romalılar 6:4: Vaftizde onunla birlikte gömüldü.
• 1 Petrus 3:21: Vaftiz sizi kurtarır.
• Galatyalılar 3:27: Mesih'le giyinmiş.

Vaftiz bir kutsal ayindir. Bir lütuf aracıdır. Görünmez bir gerçekliğin görünür bir işaretidir. Su sıradandır. Anlamı olağanüstüdür. Yeni bir başlangıcı işaret eder. Bir ölümü ve dirilişi işaret eder. Yeni bir kimliği işaret eder. Vaftiz edilen kişi artık Mesih'tedir. Onun bedeninin bir parçasıdır. Onun ailesinin üyeleridir. Vaftiz sihirli bir ritüel değildir. İman gerektirir. Tövbe gerektirir. Öğrencilik hayatı gerektirir. Ama o bir kapıdır. Giriş noktasıdır. Hristiyan yolculuğunun başlangıcıdır. Ve bir emirdir. İsa bunu yapın dedi. Bu yüzden kilise bunu yapar. Her ulusta. Her dilde. Her nesilde. Vaftiz, kilisenin itaatidir. İnananın sevincidir.