Bazı kıyı sularında oksijen seviyeleri o kadar düşer ki çoğu hayvan hayatta kalamaz. Bu bölgelere ölü bölgeler denir. Bunlar, genellikle tarım ve kanalizasyondan kaynaklanan aşırı besin maddeleri, özellikle azot ve fosfor, yoğun alg patlamalarını tetiklediğinde oluşur. Algler öldüğünde ve dibe çöktüğünde, bakteriyel ayrışma çözünmüş oksijeni yenilenmesinden daha hızlı tüketir.

Su sütununun tabakalaşması, oksijen açısından zengin yüzey sularının derinliklere karışmasını engeller ve sorunu daha da şiddetlendirir. Mississippi Nehri tarafından beslenen Meksika Körfezi'ndeki ölü bölge, en büyük ve en çok incelenen bölgelerden biridir. Benzer özellikler Baltık Denizi'nde, Chesapeake Körfezi'nde ve dünya genelinde besin açısından zengin birçok sistemde görülmektedir.

Hareketli hayvanlar kaçar; hareketsiz organizmalar ölür. Balıkçılık ve ekosistem hizmetleri zarar görür. Gübre yönetiminin iyileştirilmesi, atık su arıtımı ve besin maddelerini tutan sulak alanların restorasyonu yoluyla besin yüklerinin azaltılması, uzun vadeli temel çözümdür. Mevsimsel izleme, her yıl ölü bölgelerin boyutunu ve yoğunluğunu takip eder.

Ölü bölge yaz aylarında binlerce kilometrekareye yayılabilir ve sonbahar fırtınalarıyla tekrar küçülebilir.