Metinler, mantıksal anlamın yanı sıra dilsel bağlardan da yararlanır. Bağdaşıklık, zamirler, bağlaçlar, tekrarlar ve eksiltmeler gibi metin içindeki unsurları birbirine bağlayan dilbilgisel ve sözcüksel bağları ifade eder.

Halliday ve Hasan'ın klasik envanteri, gönderme, ikame, eksiltme, bağlaç ve sözcüksel uyumu içerir. Bu araçlar, okuyucuların katılımcıları ve ilişkileri cümle sınırları boyunca takip etmelerine yardımcı olur. Uyum nispeten nesnel olarak ölçülebilir; tutarlılık ise ölçülemez.

Açıkça belirtilmiş bağlayıcı işaretlerin aşırı kullanımı metni ağırlaştırabilir; yetersiz kullanımı ise okuyucuları çıkmazda bırakabilir. Dil öğretmenleri, öğrencileri cümle düzeyindeki doğruluktan söylem düzeyindeki akıcılığa taşırken bağlayıcı unsurlar üzerinde çalışırlar. Bilgisayar araçları da metin kalitesinin göstergesi olarak bağlayıcılık özelliklerini tespit eder.

• metin içindeki dilsel bağlantı araçları
• Referans, bağlaç ve sözcüksel ilişkileri içerir.
• Tutarlılığı destekler ancak garanti etmez.
• İleri düzey yazma ve söylem derslerinde öğretilir.