Polysyndeton, özellikle normalde atlanabilecek yerlerde, çok sayıda bağlacın kasıtlı olarak art arda kullanılmasıdır. Tekrarlanan "ve" veya "veya" ifadeleri, anlatım hızını yavaşlatır ve her bir öğeye eşit ağırlık verir.

Hemingway'in "ve" bağlacıyla birbirine bağlanmış uzun cümleleri sıklıkla örnek gösterilir; İncil'deki düzyazı ve bazı hitabet tarzları da bu yöntemi tercih eder. Bağlaçsız cümle yapısı hız ve yoğunluk için bağlaçları atlarken, çoklu bağlaç yapısı ise kümülatif etki veya ciddiyet için bağlaçları çoğaltır. Etki, bağlama bağlı olarak hipnotik, kapsamlı veya çocuksu olabilir.

Kontrollü kullanıldığında, çoklu bağlaç kullanımı bir listenin zengin veya bitmek bilmeyen bir bütünlük hissi vermesini sağlar. Aşırı kullanıldığında ise monotonlaşır. Yazarlar, okuyucunun bir dizi öğeyi hızla geçmek yerine her bir öğe üzerinde oyalanmasını istediklerinde bu tekniği kullanırlar.

Virgüllerle değil, tekrarlanan bağlaçlarla birbirine bağlanan öğeler dizisine polysyndeton denir.