Polisyndeton to celowe użycie wielu spójników w bliskim odstępie czasu, zwłaszcza tam, gdzie normalnie można by je pominąć. Powtarzanie „i” lub „lub” spowalnia tempo i nadaje każdemu elementowi równą wagę.

Często cytuje się długie zdania Hemingwaya, przeplatane spójnikiem „i”; proza ​​biblijna i niektóre style oratorskie również sprzyjają temu zabiegowi. Tam, gdzie asyndeton pomija spójniki dla szybkości i zwięzłości, polisyndeton mnoży je dla zwiększenia siły lub powagi. Efekt może być hipnotyczny, wyczerpujący lub dziecinny, w zależności od kontekstu.

Stosowany z umiarem, polisyndeton sprawia, że ​​lista wydaje się obfita lub nieustająca. Nadużywany, staje się monotonny. Pisarze sięgają po niego, gdy chcą, aby czytelnik zatrzymał się na każdym elemencie, zamiast pospiesznie przebrnąć przez całą serię.

Ciąg elementów połączonych za pomocą powtarzających się spójników, a nie tylko przecinków, nazywa się polisyndetonem.