İki dizeden oluşan beyit, genellikle aynı ölçüde olan ve kafiye ile birbirine bağlanan, birbirini izleyen iki dizeden oluşur. İngiliz şiirinde en özlü ve akılda kalıcı birimlerden biridir.

Kahramanlık beyitleri—aa bb cc şeklinde kafiyeli iambik pentametre dizeler—on sekizinci yüzyıl şiirinin büyük bir bölümüne hakimdi; Pope, bunların özlü söz potansiyelini mükemmelleştirdi. Shakespeare, bir sahneyi genellikle eylemi özetleyen veya vurgulayan bir beyitle bitirirdi. Beyitler, tek başına tam şiirler olarak durabilir veya daha büyük formlar içinde yapı taşları olarak hizmet edebilir. Kısalıkları, sonuca, zekaya ve dengeye katkıda bulunur.

Her dize çifti bir beyit değildir; bu terim, genellikle kafiye ve ölçü benzerliğini içeren biçimsel bir amacı ima eder. Açık beyitler, dize boyunca enjambmanın akmasına izin verir; kapalı beyitler ise iki dize içinde bir düşünceyi tamamlar. Bu biçim, ritmik bir sonla eksiksiz bir fikir iletme yeteneği nedeniyle popülerliğini korumaktadır.

Ölçüsü birbirine uyan ve kafiyeyle birleşen iki dize, bir beyit oluşturur.