Een couplet is een paar opeenvolgende dichtregels, meestal in hetzelfde metrum en verbonden door rijm. Het is een van de meest compacte en memorabele eenheden in de Engelse poëzie.

Heldhaftig coupletten – jambische pentameterregels met het rijmschema aa bb cc – domineerden een groot deel van de achttiende-eeuwse dichtkunst; Pope perfectioneerde hun epigrammatische potentieel. Shakespeare sloot een scène vaak af met een couplet dat de handeling samenvatte of benadrukte. Coupletten kunnen op zichzelf staan ​​als complete gedichten of dienen als bouwstenen binnen grotere dichtvormen. Hun beknoptheid bevordert een afgerond geheel, geestigheid en evenwicht.

Niet elk paar regels is een couplet; de term impliceert een formele intentie, meestal inclusief rijm en metrische overeenkomst. Open coupletten laten enjambement toe dat de regels naadloos in elkaar overlopen; gesloten coupletten voltooien een gedachte binnen de twee regels. De vorm blijft populair vanwege het vermogen om een ​​compleet idee met ritmische afsluiting over te brengen.

Twee regels, die qua metrum overeenkomen en door rijm met elkaar verbonden zijn, vormen een couplet.