Dylet to para następujących po sobie wersów, zazwyczaj o tym samym metrum i połączonych rymem. Jest to jedna z najbardziej zwartych i zapadających w pamięć jednostek w poezji angielskiej.

Dylety heroiczne – wersy jambiczne, rymowane pentametrem aa bb cc – zdominowały znaczną część poezji XVIII wieku; Pope dopracował ich potencjał epigramatyczny. Szekspir często kończył scenę dyletem, który podsumowywał lub nakreślał akcję. Dylety mogą stanowić samodzielne, kompletne utwory lub służyć jako elementy składowe większych form. Ich zwięzłość sprzyja zamknięciu, dowcipowi i równowadze.

Nie każda para wersów jest dwuwierszem; termin ten sugeruje formalną intencjonalność, zazwyczaj obejmującą rym i podobieństwo metryczne. Otwarte dwuwiersze pozwalają na swobodne przerzutnie w całej parze; zamknięte dwuwiersze dopełniają myśl w obrębie dwóch wersów. Forma ta pozostaje popularna ze względu na zdolność do przekazywania kompletnej idei z rytmiczną ostatecznością.

Dwa wersy, połączone rymem i dopasowane do siebie pod względem metrum, tworzą dwuwiersz.