"Bir müşteri olarak, bir sonraki sefer daha hızlı ödeme yapabilmek için ödeme yöntemimi kaydetmek istiyorum." Bu bir kullanıcı hikayesidir. Bu bir cümledir, bir şartname değil. Çevik yazılım ekipleri bunları indeks kartlarına veya yapışkan notlara yazarlar. Bu format, yazarı bir rol, bir hedef ve bir neden belirtmeye zorlar. Odak noktasını, veritabanı şemasına değil, özelliği gerçekten kullanacak kişiye yönlendirir.

Kullanıcı hikayeleri, 1990'ların sonlarında Kent Beck ve Ron Jeffries tarafından popüler hale getirildi. Bilerek eksiktirler. Kart, bir konuşma vaadidir. Geliştiriciler, tasarımcılar ve ürün yöneticileri ayrıntıları konuşurlar. Kabul kriterleri daha sonra eklenir. Çok büyük bir hikayeye epik denir. Çok belirsiz bir hikaye ise ortaya çıkmayı bekleyen bir hatadır.

Üç C

• Card: kağıda sığacak kadar kısa olan yazılı öykü.
• Konuşma: Boşlukları dolduran tartışma.
• Onay: Çalıştığını kanıtlayan testler.

İyi hikayeler bağımsız, müzakere edilebilir, değerli, ölçülebilir, küçük ve test edilebilir olmalıdır. Kısaltması INVEST'tir. Bu bir din değildir. Bazı ekipler hikayeleri iş hikayesi gibi yazarlar: "Geç kaldığımda, treni kaçırmamak için tek dokunuşla ödeme yapmak istiyorum." Aynı fikir, farklı çerçeve.