„Mów do ręki” to dosadny sposób powiedzenia, że ​​skończyłeś słuchać. Mówca unosi jedną rękę, wnętrzem dłoni na zewnątrz, i wygłasza zdanie jako kropkę. Gest i słowa razem tworzą wyraźną granicę.

Wyrażenie to osiągnęło szczyt popularności w latach 90. i na początku XXI wieku, często łączone z przewróceniem oczami lub odwróceniem ramion. Było popularne w kulturze młodzieżowej i serialach komediowych jako dramatyczny sposób na zakończenie niechcianej rozmowy. Do pełnej wersji dodawano czasem „bo twarz nie chce tego słyszeć”, choć skrócona forma wystarczała.

Dziś to określenie wydaje się nieco przestarzałe, ale ludzie wciąż je natychmiast rozpoznają. Używanie go obecnie często niesie ze sobą nutę ironii lub nostalgii. Ktoś może użyć go żartobliwie w gronie przyjaciół lub z prawdziwą stanowczością, gdy dyskusja zabrnie za daleko.

Siła tego wyrażenia tkwi w jego fizyczności. Uniesiona ręka stanowi barierę wizualną. W połączeniu ze słowami, pozostawia niewiele miejsca na dalszą dyskusję. Niezależnie od tego, czy żartobliwe, czy poważne, przesłanie jest takie samo: ta rozmowa dobiegła końca.