Pokora to skromne spojrzenie na własną wartość. Nie oznacza myślenia o sobie gorzej. To myślenie o sobie mniej. To przeciwieństwo pychy. W ujęciu biblijnym pokora to uznanie swojej zależności od Boga. To uznanie, że wszystko, co posiadasz, jest darem. To fundament wiary.

Jezus był wzorem pokory. Umył nogi swoim uczniom. Uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci na krzyżu. Powiedział, że największy z was będzie waszym sługą. Pokora nie jest słabością. To siła pod kontrolą. To umiejętność służenia bez szukania uznania. To gotowość do przyznania się do błędów. To otwartość na korektę.

Pokora w Piśmie Świętym

• Księga Przysłów 11:2: Mądrość przychodzi z pokorą.
• Micheasz 6:8: Bądź pokorny i chodź ze swoim Bogiem.
• Filipian 2:3: Uważajcie innych za ważniejszych od siebie.
• 1 Piotra 5:5: Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje.
• Ewangelia Mateusza 23:12: Kto się uniża, będzie wywyższony.

Pokora jest sprzeczna z intuicją. Świat nagradza dumę. Nagradza autopromocję. Nagradza arogancję. Ale Bóg sprzeciwia się pysznym. On daje łaskę pokornym. Pokora jest drogą do mądrości. Jest drogą do pokoju. Jest drogą do zbawienia. Pokorna osoba może się uczyć. Pokorna osoba może wzrastać. Pokorna osoba może być wykorzystana przez Boga. Duma uniemożliwia to wszystko. Pycha zamyka umysł. Pycha zatwardza ​​serce. Pycha niszczy relacje. Pokora otwiera drzwi. Mówi: Nie mam wszystkich odpowiedzi. Mówi: Potrzebuję pomocy. Mówi: Boże, bądź miłościw mnie, grzesznikowi. Ta modlitwa jest początkiem wszystkiego. Pokora nie jest opcjonalna. Jest niezbędna. Jest postawą duszy przed Bogiem.