Amnezja to utrata pamięci. Może być tymczasowa lub trwała, ograniczona lub rozległa i przybiera różne formy w zależności od tego, które układy pamięci uległy uszkodzeniu.

Amnezja wsteczna wymazuje wspomnienia ukształtowane przed wystąpieniem zaburzenia; amnezja anterogradowa uniemożliwia tworzenie nowych, trwałych wspomnień po jego wystąpieniu. Słynny pacjent HM, który przeszedł obustronne usunięcie przyśrodkowych płatów skroniowych, zachował sprawność sprzed operacji i zdolność do uczenia się nowych umiejętności motorycznych, jednak nie był w stanie zapamiętać nowych osób ani zdarzeń dłużej niż kilka minut. Ta dysocjacja pomogła uwypuklić szczególną rolę hipokampa w pamięci deklaratywnej.

Do przyczyn należą urazy głowy, udary, długotrwałe nadużywanie alkoholu, niektóre infekcje i urazy psychiczne. W amnezji dysocjacyjnej utrata jest często selektywna i związana ze stresującymi wydarzeniami; amnezja organiczna wynika z anatomii urazu. Powrót do zdrowia, jeśli już nastąpi, jest zazwyczaj stopniowy i niepełny. Rehabilitacja koncentruje się na strategiach kompensacyjnych – pomocy zewnętrznej, rutynie i nienaruszonym systemie uczenia się procedur.

Amnezja nie wymazuje całkowicie tożsamości. Osobowość, umiejętności i preferencje emocjonalne często przetrwają, nawet jeśli narracja przeszłości nie przetrwa.