Prawo Webera głosi, że ledwo zauważalna różnica między dwoma bodźcami jest proporcjonalna do ich wielkości. Im silniejszy jest bodziec pierwotny, tym większa musi być zmiana, zanim zostanie wykryta.

Ernst Weber zauważył, że zdolność rozróżniania ciężaru, jasności i innych cech sensorycznych podlega stałej proporcji, a nie stałej różnicy bezwzględnej. Aby zauważyć wzrost ciężaru plecaka, dodany ciężar musi stanowić mniej więcej stały ułamek ciężaru istniejącego. Ta sama zasada obowiązuje, w pewnych granicach, w różnych modalnościach sensorycznych. Sam ułamek – ułamek Webera – różni się w zależności od modalności i jest najmniejszy dla najczulszych rozróżnień.

Prawo Webera sprawdza się najlepiej w przypadku bodźców o średniej intensywności i załamuje się w pobliżu progu oraz przy bardzo wysokiej intensywności. Fechner wykorzystał je później jako podstawę pierwszej ilościowej skali wrażeń. Prawo to pozostaje podstawową zasadą psychofizyki i praktycznym przewodnikiem przy projektowaniu ekspozycji, różnicowaniu produktów i eksperymentach sensorycznych.

Zmiana musi być proporcjonalnie większa, gdy bodziec tła jest silniejszy. To prawo Webera.