De wet van Weber stelt dat het net waarneembare verschil tussen twee stimuli evenredig is met de grootte van de stimuli. Hoe groter de oorspronkelijke stimulus, hoe groter de verandering moet zijn voordat deze wordt waargenomen.

Ernst Weber observeerde dat het vermogen om gewicht, helderheid en andere zintuiglijke eigenschappen te onderscheiden een constante verhouding volgt in plaats van een constant absoluut verschil. Om een ​​toename in het gewicht van een rugzak op te merken, moet de toegevoegde lading een ruwweg constante fractie van het bestaande gewicht zijn. Hetzelfde principe geldt, binnen bepaalde grenzen, voor alle zintuiglijke modaliteiten. De fractie zelf – de Weber-fractie – varieert van modaliteit tot modaliteit en is het kleinst voor de meest gevoelige onderscheidingen.

De wet van Weber geldt het best voor gemiddelde stimulusintensiteiten en faalt bij drempelwaarden en zeer hoge intensiteiten. Fechner gebruikte de wet later als basis voor de eerste kwantitatieve schaal van sensatie. De wet blijft een basisprincipe van de psychofysica en een praktische leidraad voor het ontwerpen van displays, productverschillen en sensorische experimenten.

Een verandering moet evenredig groter zijn wanneer de achtergrondstimulus groter is. Dat is de wet van Weber.