Rozszczepienie mózgu to stan, który powstaje w wyniku chirurgicznego przecięcia spoidła wielkiego, zazwyczaj w celu leczenia nieuleczalnej padaczki. Obie półkule mózgowe mogą wówczas funkcjonować z dużą niezależnością.

Klasyczne badania Sperry'ego i Gazzanigi wykazały, że informacje przekazywane tylko jednej półkuli pozostają niedostępne dla drugiej. Pacjent może nie być w stanie nazwać przedmiotu umieszczonego w lewej ręce lub wyświetlanego w lewym polu widzenia, ponieważ prawa półkula, która odbiera sygnał, nie posiada mowy. Mimo to ten sam pacjent potrafi poprawnie wybrać przedmiot lewą ręką, co dowodzi, że prawa półkula nadal postrzega i rozumie. W specjalnych warunkach testowych półkule mogą zostać zmuszone do dokonywania sprzecznych wyborów.

W życiu codziennym nienaruszone szlaki czuciowe i ruchowe oraz zachowane połączenia podkorowe pozwalają pacjentom z rozszczepionym mózgiem funkcjonować niezwykle sprawnie. Przypadki chirurgiczne dostarczyły rozstrzygających dowodów na specjalizację półkul mózgowych oraz rolę ciała modzelowatego w integracji świadomego doświadczenia.

Gdy główny most między półkulami zostanie przecięty, każda strona może ujawnić swoje własne możliwości i ograniczenia.