W konwencjonalnym spektrum politycznym prawica faworyzuje tradycję, ugruntowane instytucje, porządek społeczny i sceptycyzm wobec egalitarnej restrukturyzacji. Dokładne priorytety różnią się w zależności od kraju, od liberalizmu wolnorynkowego po konserwatyzm religijny lub nacjonalistyczny.

Partie prawicowe zazwyczaj bronią własności prywatnej, suwerenności narodowej i konwencjonalnych norm społecznych. Mogą popierać instytucje hierarchiczne i sprzeciwiać się szybkim zmianom kulturowym. Istnieją wewnętrzne napięcia między frakcjami zorientowanymi na rynek a tradycjonalistami, a także między umiarkowanymi konserwatystami a bardziej radykalnymi ruchami prawicowymi.

Siła wyborcza prawicy często opiera się na koalicjach interesów biznesowych, kulturowo konserwatywnych wyborców i regionów, które czują się pominięte przez zmiany gospodarcze lub demograficzne. Krytycy kojarzą prawicę z nierównościami i wykluczeniem; zwolennicy ze stabilnością, dobrobytem i ciągłością kulturową. Podobnie jak w przypadku lewicy, granice szanowanej prawicy przesuwają się wraz z okolicznościami politycznymi.

• Orientacja sprzyjająca tradycji i porządkowi
• Broni własności i ustanowionych instytucji
• Obejmuje nurty rynkowe i tradycjonalistyczne
• Konkuruje z resztkami równości i zmian