Nuty zapisane w dolnej części fortepianu lub na niskich instrumentach zagrałyby tłok na pięciolinii, gdyby zostały wciśnięte w klucz wiolinowy. Klucz basowy rozwiązuje ten problem, przypisując linie i odstępy do niższego zakresu. Jego charakterystyczny symbol, wywodzący się z litery F, owija się wokół linii F poniżej środkowego C.

Wiolonczeliści, kontrabasiści, puzoniści i lewa ręka pianisty czytają głównie w kluczu basowym. Klucz ten minimalizuje liczbę linii dodanych i ułatwia odczytywanie nut. Gdy nuty chwilowo się wznoszą, kompozytorzy mogą przejść na klucz tenorowy lub wiolinowy, a następnie powrócić do poprzedniego.

Uczniowie uczą się nut w kluczu basowym już na wczesnym etapie: linie to GBDFA, a spacje ACEG. Biegła znajomość obu kluczy jest niezbędna dla każdego, kto czyta nuty klawiszowe lub gra na niskim instrumencie.

• Wskazuje niższe zakresy tonów
• Symbol pochodzący od litery F
• Używany przez instrumenty niskie i fortepian leworęczny
• Zmniejsza linie księgi głównej dla niskich notatek