Duże organizacje czasami decydują się na sfinansowanie niektórych strat taniej niż ubezpieczyciel. Samoubezpieczenie to praktyka odkładania środków lub polegania na przepływach pieniężnych w celu pokrycia strat, które w innym przypadku byłyby objęte ubezpieczeniem komercyjnym.

Formalne programy samoubezpieczenia często obejmują dedykowane fundusze powiernicze lub ubezpieczycieli zależnych, umowy o administrowaniu roszczeniami oraz badania aktuarialne dotyczące finansowania. Nieformalne samoubezpieczenie to po prostu decyzja o zatrzymaniu ryzyka bez specjalnego finansowania, co może narazić organizację na kumulację strat.

Samoubezpieczenie sprawdza się najlepiej w przypadku częstych i niskich lub umiarkowanych ryzyk, gdy organizacja ma przewidywalne doświadczenie w zakresie strat i wystarczającą stabilność finansową. Często, oprócz ubezpieczenia samoubezpieczeniowego, wykupuje się ubezpieczenie nadwyżkowe, aby zabezpieczyć się przed poważnymi zdarzeniami. Niektóre rodzaje ubezpieczeń, takie jak ubezpieczenie od wypadków przy pracy, mogą wymagać zgody organów regulacyjnych.

• Finansowanie strat wewnętrznie zamiast kupowania ubezpieczenia
• Można stosować trusty, zakłady ubezpieczeń lub czyste zatrzymanie
• Dostosowany do przewidywalnych wzorców strat
• Często w połączeniu z ubezpieczeniem nadwyżkowym