Obiekty i miejsca ulegają zniszczeniu, jeśli nie zostaną poddane celowej ochronie. Konserwacja to wysiłek mający na celu utrzymanie materiałów i miejsc historycznych w stabilnym stanie, chroniąc je przed degradacją fizyczną, uszkodzeniami środowiskowymi i nieodpowiednimi zmianami.

Techniki obejmują zarówno magazynowanie w kontrolowanych warunkach klimatycznych i stabilizację chemiczną, jak i prawną ochronę budynków i krajobrazu. Konserwatorzy oceniają materiały i stosują odwracalne metody ochrony, tam gdzie to możliwe. Filozofia konserwacji opiera się na debacie na temat tego, jaki zakres ingerencji jest właściwy i czy późniejsze uzupełnienia stanowią część historii danego miejsca.

Skuteczna konserwacja umożliwia przyszłe badania i publiczny dostęp. Wymaga jednak stałych zasobów i zaangażowania instytucjonalnego. Konflikty pojawiają się, gdy cele konserwacyjne kolidują z presją rozwoju lub gdy interesariusze nie zgadzają się co do tego, którą przeszłość należy zachować. Praktyka ta ma charakter zarówno techniczny, jak i kulturowy.

• Konserwacja obiektów i miejsc historycznych
• Chroni przed rozkładem i niewłaściwą zmianą
• Obejmuje środki techniczne i prawne
• Zapewnia równowagę między dostępem, autentycznością i zasobami