Asymetria nierównomiernie rozkłada ciężar wizualny w całej kompozycji. W przeciwieństwie do układów symetrycznych, które odzwierciedlają lewą i prawą stronę, projekty asymetryczne równoważą różne elementy. Duże zdjęcie po lewej stronie może być zrównoważone blokiem tekstu po prawej stronie. Ciemny kształt u dołu może być zrównoważony jasnym akcentem u góry. Rezultat wydaje się bardziej dynamiczny niż stabilny i często odbierany jest jako bardziej nowoczesny i mniej formalny.

Asymetrię trudniej osiągnąć niż symetrię. Nie ma prostej reguły, której należałoby się trzymać. Projektanci polegają na intuicji i iteracji, przesuwając elementy, aż kompozycja będzie odpowiednia. Celem nie jest idealna równowaga, ale poczucie równowagi, które przyciągnie uwagę widza. Japońskie tradycje projektowe, a w szczególności koncepcja ma oraz estetyka wabi-sabi, od dawna wykorzystują asymetrię jako sposób na wzbudzenie zainteresowania i wyrażenie naturalnej niedoskonałości.

Gdzie asymetria sprawdza się dobrze

• Układy redakcyjne zawierające mieszane bloki obrazów i tekstu.
• Strony internetowe z dominującym obrazem głównym i mniejszym paskiem bocznym.
• Plakaty, które mają być energetyczne, a nie formalne.
• Tożsamości marek, które unikają konwencjonalnej symetrii.

Asymetria to nie chaos. Wymaga wyraźnego punktu centralnego i przemyślanego rozmieszczenia elementów pomocniczych. Kiedy to działa, oko przemieszcza się po kompozycji, nie czując się zagubione.