Przestrzeń negatywna to pusta przestrzeń wokół i między elementami projektu. To tło, przerwy, cisza. Artyści i projektanci traktują ją jako element aktywny, a nie jako pustą przestrzeń. Zdjęcie pojedynczego drzewa na szerokiej równinie wykorzystuje przestrzeń negatywną do wyizolowania obiektu. Logo może wykorzystywać przestrzeń negatywną do ukrycia drugiego obrazu, na przykład strzałki w logotypie FedEx lub niedźwiedzia w górach Toblerone.

Przestrzeń negatywna kształtuje odbiór projektu. Zatłoczona kompozycja wydaje się dynamiczna i natarczywa. Przestronna – spokojna i przemyślana. W interfejsach użytkownika przestrzeń negatywna poprawia czytelność i precyzję dotyku. Przyciski wymagają marginesów wokół etykiet. Tekst wymaga marginesów od krawędzi ekranu. Bez nich interfejs wydaje się ciasny, a błędy narastają. Na urządzeniach mobilnych odstępy wielkości kciuka zapobiegają przypadkowym stuknięciom.

Gdzie przestrzeń negatywna pomaga

• Wyodrębnianie tematu w celu jego podkreślenia.
• Poprawa czytelności dzięki marginesom i odstępom między wierszami.
• Tworzenie ukrytych obrazów w logotypach i ilustracjach.
• Dając interfejsom przestrzeń do oddychania.

Przestrzeń negatywna nie jest pusta. Wykonuje swoją pracę. Najlepsi projektanci traktują ją z taką samą troską, jak same elementy.