Inteligentny kontrakt to kod działający w blockchainie. Wykonuje się automatycznie po spełnieniu określonych warunków. Bez prawnika, notariusza ani agenta powierniczego. Kod to umowa. Jeśli wyślesz 1 ETH do kontraktu, który obiecuje odesłać token, kontrakt albo to zrobi, albo transakcja się nie powiedzie. Nie ma kompromisu ani nikogo, do kogo można by się odwołać. Ta ostateczność jest sednem sprawy. To również ryzyko. Błędy w inteligentnych kontraktach doprowadziły do ​​strat setek milionów dolarów. Atak hakerski na DAO w 2016 roku pochłonął 60 milionów dolarów. Zamrożenie portfela Parity zablokowało 150 milionów dolarów. Kod to prawo, a prawo może zawierać błędy.

Ethereum wprowadziło inteligentne kontrakty w 2015 roku. Najpopularniejszym językiem jest Solidity. Deweloperzy piszą kontrakt, testują go w sieci testowej, audytują i wdrażają. Po wdrożeniu kontrakt jest niezmienny, chyba że zawiera mechanizm aktualizacji. Ten mechanizm aktualizacji stanowi ryzyko centralizacji. Jeśli jeden portfel może zmienić kontrakt, nie jest on w pełni zdecentralizowany. Większość głównych protokołów DeFi korzysta z portfeli multisig lub głosowań w ramach zarządzania, aby kontrolować aktualizacje. Kompromis między niezmiennością a możliwością aktualizacji jest jednym z głównych problemów w projektowaniu inteligentnych kontraktów.

Podstawy inteligentnych kontraktów

• Samoczynnie wykonujący się — uruchamia się automatycznie po spełnieniu warunków
• Niezmienny — nie można go zmienić po wdrożeniu, chyba że został zaprojektowany do tego celu
• Przejrzysty — kod jest publiczny w blockchainie
• Możliwość audytu — każdy może przejrzeć logikę

Przeczytaj umowę, zanim zaczniesz z nią współpracować. Jeśli nie potrafisz odczytać kodu, znajdź kogoś, kto to potrafi. Albo trzymaj się protokołów, które zostały zweryfikowane i przetestowane w boju.