Witraż polega na łączeniu kawałków kolorowego szkła w okna, panele i abażury. Szkło jest przycinane do odpowiedniego kształtu, a następnie łączone za pomocą ołowianej taśmy lub folii miedzianej. Ołów to pasek w kształcie kanału, który utrzymuje krawędzie szkła. Folia miedziana owija każdy element, a lut wypełnia szczeliny. Obie metody pozwalają uzyskać wytrzymały panel, który można zawiesić w oknie lub osadzić w ramie.

To rzemiosło jest stare. W średniowiecznych katedrach witraże służyły do ​​opowiadania historii wiernym, którzy nie potrafili czytać. Szkło było grube, bąbelkowe i pełne niedoskonałości, które rozpraszały światło. Współczesne szkło występuje w gładkich arkuszach, ale producenci szkła artystycznego nadal wytwarzają witraże teksturowane i opalizujące. Proces projektowania rozpoczyna się od pełnowymiarowego kartonu, czyli rysunku przedstawiającego każdy element. Szkło jest przycinane do odpowiedniej wielkości, a następnie szlifowane na gładko szlifierką przed montażem.

Dwie główne metody montażu

• Ołów – tradycyjny, mocny, odpowiedni do dużych paneli
• Folia miedziana — cieńsze linie, dobre do małych i skomplikowanych prac

Bezpieczeństwo jest ważne. Ołów jest toksyczny. Cięte szkło jest ostre. Noś rękawice podczas pracy z ołowianym szkłem, myj ręce po lutowaniu i zbieraj odłamki szkła wilgotnym ręcznikiem papierowym, a nie gołymi rękami.