J.J. Thomson odkrył elektron w 1897 roku, badając promienie katodowe. Wykazał, że promienie te są strumieniami ujemnie naładowanych cząstek znacznie mniejszych od atomów. Elektron był pierwszą odkrytą cząstką subatomową. Niosł on ładunek ujemny 1,602 razy 10 do minus 19 kulombów i miał masę około 9,11 razy 10 do minus 31 kilogramów, czyli około 1/1836 masy protonu.

Elektrony zajmują orbitale wokół jądra atomowego. W modelu mechaniki kwantowej orbital to obszar przestrzeni, w którym elektron prawdopodobnie się znajdzie. Kształty orbitali są opisane przez s, p, d i f. Każdy orbital może pomieścić maksymalnie dwa elektrony o przeciwnych spinach. Układ elektronów w atomie nazywa się konfiguracją elektronową. Elektrony najbardziej oddalone, zwane elektronami walencyjnymi, determinują zachowanie chemiczne.

Elektrony biorą udział w wiązaniach chemicznych, elektryczności i magnetyzmie. Przepływają przez przewody jako prąd elektryczny. Absorbują i emitują światło, przeskakując między poziomami energetycznymi, co stanowi podstawę spektroskopii. Są one podstawą układu okresowego, który porządkuje pierwiastki według ich konfiguracji elektronowych.

Elektrony to nie tylko cząstki. Wykazują dualizm korpuskularno-falowy. Mogą dyfragować jak fale i zderzać się jak cząstki. Eksperyment z dwiema szczelinami to pokazuje. Elektron jest obiektem kwantowym, a jego zachowanie przeczy klasycznej intuicji.