Numer rozliczeniowy to dziewięciocyfrowy kod identyfikujący bank w Stanach Zjednoczonych. Znajduje się na czekach, dowodach wpłaty i w bankowości internetowej. Służy do kierowania płatności elektronicznych, takich jak wpłaty bezpośrednie i przelewy ACH, do właściwego banku. Bez niego system płatności nie wiedziałby, gdzie wysłać pieniądze.

Numer ma określoną strukturę. Pierwsze dwie cyfry identyfikują okręg Rezerwy Federalnej. Kolejne cztery identyfikują konkretny bank. Ostatnia cyfra jest cyfrą kontrolną, obliczaną na podstawie pozostałych, co pozwala oprogramowaniu wyłapywać błędy literowe. Amerykańskie Stowarzyszenie Bankierów (American Bankers Association) przydziela numery rozliczeniowe i prowadzi rejestr. Bank może mieć wiele numerów rozliczeniowych do różnych celów, takich jak czeki papierowe, przelewy elektroniczne i przelewy bankowe.

Numery rozliczeniowe to nie to samo, co numery kont. Numer rozliczeniowy identyfikuje bank. Numer konta identyfikuje konkretne konto. Oba są potrzebne do przelewu elektronicznego. W przypadku czeku numer rozliczeniowy to pierwszy zestaw cyfr na dole, po którym następuje numer konta i numer czeku.

Numery rozliczeniowe są publiczne, w przeciwieństwie do numerów kont. Są drukowane na czekach i publikowane na stronach internetowych banków. Oszuści wykorzystują je jednak do tworzenia fałszywych czeków i wysyłania wiadomości phishingowych. Klienci powinni weryfikować każdą prośbę o podanie danych bankowych i nigdy nie udostępniać numerów kont ani haseł w odpowiedzi na niechciane wiadomości.