Nawadnianie kropelkowe, zwane również nawadnianiem kroplowym, to system, który dostarcza wodę bezpośrednio do korzeni roślin poprzez sieć rur, przewodów i emiterów, kropla po kropli. Zostało ono opracowane na początku XX wieku, a znaczący postęp w dziedzinie plastikowych emiterów nastąpił w latach 60. XX wieku dzięki izraelskiemu inżynierowi Simchy Blassowi, którego praca przyczyniła się do komercjalizacji tej technologii. Systemy kropelkowe mogą zmniejszyć zużycie wody o 30–70% w porównaniu z nawadnianiem zalewowym lub zraszaczem, eliminując parowanie i spływ wody oraz dostarczając wodę precyzyjnie do strefy korzeniowej. Są one szeroko stosowane w uprawach warzyw, sadach, winnicach, szklarniach i uprawach rzędowych, szczególnie w regionach suchych. Elementy systemu obejmują źródło wody, pompę, filtry, linie główne, linie podrzędne oraz taśmę lub przewody kroplujące z emiterami. Fertygacja – wstrzykiwanie składników odżywczych do systemu kropelkowego – jest powszechną praktyką towarzyszącą. Wyzwania obejmują zatykanie emiterów, koszty początkowe oraz konieczność filtracji i konserwacji. Nawadnianie kropelkowe jest kluczowym narzędziem poprawy efektywności wykorzystania wody w rolnictwie.