Druppelirrigatie, ook wel bekend als druppelbevloeiing, is een systeem dat water rechtstreeks naar de wortels van planten brengt via een netwerk van leidingen, buizen en emitters, druppel voor druppel. Het werd ontwikkeld in het begin van de 20e eeuw, met belangrijke verbeteringen in plastic emitters in de jaren 60 door de Israëlische ingenieur Simcha Blass, wiens werk de technologie commercieel levensvatbaar maakte. Druppelsystemen kunnen het waterverbruik met 30 tot 70 procent verminderen in vergelijking met vloed- of sproeibevloeiing, doordat verdamping en afvoer worden geëlimineerd en water nauwkeurig naar de wortelzone wordt gebracht. Ze worden veel gebruikt voor groenten, fruitbomen, wijngaarden, kasgewassen en rijgewassen, met name in droge gebieden. De componenten omvatten een waterbron, pomp, filters, hoofdleidingen, subhoofdleidingen en druppelslangen of -buizen met emitters. Fertigatie – het injecteren van voedingsstoffen in het druppelsysteem – is een veelgebruikte aanvullende praktijk. Uitdagingen zijn onder andere verstopping van de emitters, de initiële kosten en de noodzaak van filtratie en onderhoud. Druppelirrigatie is een belangrijk hulpmiddel voor het verbeteren van de waterefficiëntie in de landbouw.