Semantische codering is het verwerken van informatie op basis van de betekenis ervan. In plaats van zich te concentreren op de klank of het uiterlijk van een woord, richt de leerling zich op wat het woord betekent en hoe het zich verhoudt tot bestaande kennis.

Craik en Tulving toonden aan dat woorden die op betekenis worden verwerkt, veel beter worden onthouden dan woorden die op uiterlijk of klank worden verwerkt. Door te vragen of een woord in een bepaalde zin past of of het een diersoort is, wordt semantische codering afgedwongen en ontstaan ​​duurzame geheugensporen. Dit voordeel komt doordat betekenisverwerking meerdere ophaalroutes creëert en het nieuwe item integreert in een georganiseerde kennisstructuur.

Semantische codering is een inspannend proces dat baat heeft bij uitwerking – het bedenken van voorbeelden, het vormen van beelden of het relateren van de stof aan persoonlijke ervaringen. Het is de vorm van codering die het meest verantwoordelijk is voor het langdurig vasthouden van feitelijke en conceptuele kennis. Memoriseren zonder aandacht voor de betekenis leidt tot zwakkere, fragielere herinneringen.

Wanneer de nadruk ligt op de betekenis van iets in plaats van op hoe het eruitziet of klinkt, is de codering semantisch.