De belichtingsdriehoek is een model dat laat zien hoe diafragma, sluitertijd en ISO samenwerken om de belichting te bepalen. Verander je er één, dan moet je ook een andere aanpassen om de helderheid gelijk te houden. Elk heeft een neveneffect. Diafragma beïnvloedt de scherptediepte. Sluitertijd beïnvloedt bewegingsonscherpte. ISO beïnvloedt ruis. De driehoek is geen natuurwet. Het is een leermiddel, en een nuttig hulpmiddel. Het helpt fotografen de afwegingen te begrijpen die bij elke belichtingsbeslissing komen kijken.

De drie variabelen worden gemeten in stops. Een stop is een verdubbeling of halvering van de lichtsterkte. Diafragma-stops zijn f/1.4, f/2, f/2.8, f/4, enzovoort. Sluitertijd-stops zijn 1/1000, 1/500, 1/250, enzovoort. ISO-stops zijn 100, 200, 400, 800, enzovoort. Een verandering van één stop in welke richting dan ook, verdubbelt de belichting. De driehoek helpt je deze veranderingen in balans te brengen. Als je een snellere sluitertijd nodig hebt om beweging te bevriezen, kun je het diafragma openen of de ISO verhogen om dit te compenseren. Als je een grotere scherptediepte nodig hebt, kun je het diafragma verkleinen en de sluitertijd verlengen of de ISO verhogen.

Afwegingen in de driehoek

• Diafragma. Grotere diafragma's vervagen de achtergrond.
• Sluitertijd. Langere sluitertijden zorgen voor bewegingsonscherpte.
• ISO. Een hogere ISO-waarde zorgt voor meer ruis.

De belichtingsdriehoek is geen regel, maar een kaart. Als je het gebied eenmaal kent, kun je de kaart negeren en op gevoel fotograferen.