Staccato betekent het spelen van korte, losse noten, waarbij elke noot wordt gescheiden door een korte stilte. De notatie hiervoor is een puntje boven of onder de nootkop. De precieze mate van kortheid hangt af van het tempo, de stijl en het instrument.

Staccato-articulatie creëert een gevoel van lichtheid, precisie of ritmische energie. Het contrasteert met legato, waarbij noten aan elkaar verbonden zijn. De technische middelen om staccato te produceren variëren per instrument: strijkers gebruiken gecontroleerde strijkstokbewegingen, blazers gebruiken tongtechniek en pianisten laten de toetsen snel los.

Componisten gebruiken staccato om karakter te geven aan de muziek en om snelle passages te verduidelijken. Te veel staccato kan schokkerig klinken; onvoldoende scheiding kan het beoogde effect vertroebelen. Bekwame uitvoerders passen de lengte van staccatonoten aan, zodat de muziek expressief blijft in plaats van mechanisch.

• Korte, afstandelijke speelstijl
• Aangegeven met een stip boven of onder het briefje.
• Tegenovergesteld aan legato
• Creëert lichtheid en ritmische helderheid.