Toonhoogte is de psychologische eigenschap van geluid die het nauwst samenhangt met frequentie. Het is de kwaliteit die ervoor zorgt dat een toon hoog of laag klinkt.

Hogere frequenties worden waargenomen als hogere tonen; lagere frequenties als lagere tonen. De relatie is ordelijk, maar niet perfect lineair, en wordt beïnvloed door intensiteit en de aanwezigheid van boventonen. Plaatscodering op het basilair membraan en temporele codering in de gehoorzenuw dragen beide bij aan de toonhoogteperceptie, waarbij plaatsmechanismen dominant zijn bij hoge frequenties en temporele mechanismen bij lage frequenties.

Absoluut gehoor – het vermogen om een ​​bepaalde toonhoogte te benoemen of te produceren zonder referentiepunt – is zeldzaam en vereist meestal vroege muzikale training. Relatief gehoor, het vermogen om intervallen en contouren te beoordelen, komt veel vaker voor en is essentieel voor het herkennen van melodieën. Stoornissen in de toonhoogteperceptie kunnen luidheid en ritme intact laten, terwijl ze de herkenning van spraakintonatie en muziek verstoren.

Wanneer een toon hoog of laag klinkt, is toonhoogte de ervaring die het gehoorsysteem heeft opgebouwd uit frequentie.