Filmkritiek is de analyse en beoordeling van films door professionele recensenten. Het is niet hetzelfde als een recensie, die voornamelijk een consumentengids is. Kritiek gaat dieper. Het onderzoekt de thema's, stijl, structuur en culturele context van de film. Het plaatst de film in een traditie, vergelijkt hem met andere werken en interpreteert de betekenis ervan. Het is een daad van interpretatie, geen louter oordeel.

Filmkritiek kent een lange geschiedenis. Vroege critici zoals Béla Balázs en Rudolf Arnheim schreven over film als kunstvorm. De critici van de Franse Nouvelle Vague, waaronder André Bazin, François Truffaut en Jean-Luc Godard, werden zelf filmmakers. Pauline Kael, Roger Ebert en Andrew Sarris brachten de kritiek naar een breder publiek. Elk van hen had een eigen stem en een eigen aanpak. Sommigen richtten zich op esthetiek. Anderen op politiek. Weer anderen op entertainment.

Filmkritiek verandert. Traditionele kranten en tijdschriften hebben hun redacties ingekrompen. Online publicaties, podcasts en video-essays hebben een deel van dit gat opgevuld. Rotten Tomatoes bundelt recensies tot één score, wat volgens sommigen kritiek reduceert tot een getal. Maar serieuze kritiek bestaat nog steeds. Deze wordt geschreven door mensen die van film houden en films dieper willen begrijpen. Het is een gesprek over wat films betekenen en waarom ze ertoe doen.