Sterrenstelsels zijn niet gelijkmatig verdeeld over het universum. Ze vormen groepen en clusters, en clusters vormen op hun beurt superclusters. Een supercluster is een van de grootste structuren in het universum, een enorme verzameling sterrenstelselclusters die door zwaartekracht bij elkaar worden gehouden. De Melkweg maakt deel uit van de Laniakea-supercluster, die ongeveer 100.000 sterrenstelsels bevat en zich uitstrekt over 500 miljoen lichtjaar.

Superclusters worden niet op dezelfde manier door de zwaartekracht bij elkaar gehouden als clusters. Ze expanderen met het heelal en de clusters waaruit ze bestaan ​​zullen uiteindelijk uit elkaar drijven. Ze worden losjes bij elkaar gehouden door donkere materie en de zwaartekrachtsinvloed van nabijgelegen superclusters. De grenzen tussen superclusters zijn niet scherp. Ze worden bepaald door de stroom van sterrenstelsels naar zwaartekrachtscentra.

De grootste bekende supercluster is de Hercules-Corona Borealis Grote Muur, die zich uitstrekt over ongeveer 10 miljard lichtjaar. Zulke grote structuren zijn moeilijk te verklaren met de huidige kosmologische modellen, die voorspellen dat het universum op de grootste schalen uniformer zou moeten zijn. Deze discrepantie is een actief onderzoeksgebied.

Superclusters zijn nuttig voor het bestuderen van donkere materie en donkere energie. Hun verdeling en beweging laten zien hoe zwaartekracht en expansie op de grootste schaal met elkaar wedijveren. Ze vormen de grootste knooppunten van het kosmische web.