Nanorobotlar, metrenin milyarda biri cinsinden ölçülen nano ölçekte çalışır. Bir virüsten, görünür ışığın dalga boyundan daha küçüktürler. Bu ölçekte robotlar, dişli ve motorlara sahip minyatür makineler değildir. Bunlar, bir işlevi yerine getirmek üzere tasarlanmış moleküller veya moleküler yapılardır.

Doğa zaten nano ölçekli makineler üretiyor. Ribozom moleküler bir montajcıdır. ATP sentaz döner bir motordur. Kinesin mikrotübüller boyunca hareket eder. Bilim insanları bu tasarımları kopyalıyor. DNA origami, DNA ipliklerini şekillere katlıyor. Moleküler motorlar kimyasal enerjiyi harekete dönüştürüyor. Bazı nanorobotlar, manyetik alanlara veya ışığa tepki veren minik parçacıklardır.

Nanorobot yaklaşımları

• DNA tabanlı: İlaç dağıtımı için kendi kendine birleşen yapılar.
• Moleküler motorlar: sentetik veya biyolojik, ATP ile çalışan.
• Manyetik nanopartiküller: dış alanlar tarafından yönlendirilir.
• Işıkla çalışan: Belirli dalga boylarıyla aktive edilen.
• Hibrit: Biyolojik ve sentetik bileşenlerin birleştirilmesi.

Nanorobotlar çoğunlukla araştırma aşamasında. Uzun vadeli hedef ise tıbbi uygulamalar: Kan dolaşımında yüzen, kanser hücresini tespit eden ve ilacı sadece orada salgılayan bir robot. Bu, kemoterapinin yan etkilerini ortadan kaldıracaktır. Diğer uygulamalar arasında çevre temizliği, moleküler üretim ve moleküler düzeyde hesaplama yer alıyor. Zorluklar çok büyük. Bir nanorobot nasıl çalıştırılır? Nasıl kontrol edilir? Nasıl iletişim kurulur? Milyarlarcası nasıl üretilir? Bunların hiçbiri çözülmüş değil. Alan henüz başlangıç ​​aşamasında, ancak vaatler büyük. Hücreleri onarabilen veya malzeme üretebilen molekül büyüklüğünde bir makine güçlü bir fikir ve yavaş yavaş gerçeğe dönüşüyor.