Okyanus akıntıları nadiren düz çizgiler halinde akar. Kıvrımlı bir şekilde ilerlerler ve sıklıkla girdap olarak bilinen dönen su kütlelerini ayırırlar. Bu oluşumlar birkaç kilometreden yüzlerce kilometreye kadar değişen genişliktedir ve aylarca sürebilir; ısıyı, tuzu, besinleri ve organizmaları kaynaklarından çok uzaklara taşırlar.

Okyanuslardaki hava sistemlerinin karşılığı olan mezoskaladaki girdaplar, okyanusun kinetik enerjisine hakimdir. Uydu deniz yüzeyi yüksekliği ve sıcaklık haritalarında dairesel anomaliler olarak görünürler. Siklonik ve antisiklonik girdapların termoklin ve biyolojik verimlilik üzerinde zıt etkileri vardır; bazıları besin maddelerini yukarı kaldırır ve kenarlarında veya merkezlerinde fitoplankton büyümesini uyarır.

Girdaplar okyanusu karıştırarak karışmaya ve ortalama akış yolları boyunca özelliklerin taşınmasına katkıda bulunur. Seyrek gözlemlerin yorumlanmasını zorlaştırırlar ve iklim modellerinde temsil edilmeli veya parametrelendirilmelidirler. Yüksek çözünürlüklü uydu verileri ve otonom şamandıralar, bireysel girdapları izleme ve kümülatif etkilerini ölçme yeteneğini büyük ölçüde geliştirmiştir.

Tek bir büyük girdap, dünyanın birçok büyük nehrinin toplamından daha fazla su taşıyabilir.