Oceaanstromingen stromen zelden in rechte lijnen. Ze meanderen en snoeren vaak roterende watermassa's af die bekend staan ​​als wervels. Deze structuren variëren in grootte van enkele kilometers tot honderden kilometers en kunnen maandenlang aanhouden, waarbij ze warmte, zout, voedingsstoffen en organismen ver van hun oorsprong transporteren.

Mesoschaalwervels, de oceanische tegenhangers van weersystemen, domineren de kinetische energie van de oceaan. Ze zijn zichtbaar op satellietkaarten van de zeespiegelhoogte en -temperatuur als cirkelvormige afwijkingen. Cyclonische en anticyclonische wervels hebben tegengestelde effecten op de thermocline en de biologische productiviteit; sommige wervels brengen voedingsstoffen omhoog en stimuleren de fytoplanktongroei aan hun randen of in hun centra.

Wervelingen brengen de oceaan in beweging, wat bijdraagt ​​aan menging en het transport van stoffen langs de gemiddelde stromingspaden. Ze bemoeilijken de interpretatie van schaarse waarnemingen en moeten worden weergegeven of geparametriseerd in klimaatmodellen. Satellietgegevens met hoge resolutie en autonome drijvers hebben de mogelijkheid om individuele wervelingen te volgen en hun cumulatieve impact te kwantificeren aanzienlijk verbeterd.

Een enkele grote draaikolk kan meer water transporteren dan veel van 's werelds grootste rivieren samen.