Veri sıkıştırma dosya boyutunu küçültür. Daha küçük dosyalar daha az depolama alanı kaplar, ağlar üzerinden daha hızlı aktarılır ve saklama maliyetleri daha düşüktür. Dezavantajı ise işlem gücüdür. Sıkıştırma ve açma işlemleri CPU zamanı gerektirir. Amaç, işlem gücünden daha fazla depolama ve bant genişliği tasarrufu sağlamaktır. Çoğu kullanım durumunda, bu hesaplamalar tutarlıdır.

Sıkıştırma iki şekilde yapılır. Kayıpsız sıkıştırma, orijinal verinin her bir bitini korur. ZIP dosyaları, PNG resimleri ve FLAC ses dosyaları kayıpsız yöntemler kullanır. Kayıplı sıkıştırma ise insanların fark etmesi muhtemel olmayan bilgileri atar. JPEG resimleri, MP3 ses dosyaları ve H.264 videoları kayıplı yöntemler kullanır. Kalite kaybı gerçektir ancak makul ayarlarda genellikle algılanamaz. Seçim kullanım durumuna bağlıdır. Tıbbi görüntülerde her piksel önemli olduğu için kayıpsız sıkıştırma gereklidir. Pazarlama amaçlı bir fotoğraf, izleyici fark etmeyeceği için kayıplı sıkıştırmaya dayanabilir. Sıkıştırma algoritmaları kalıplardan yararlanır. Tekrarlanan diziler, yaygın karakterler ve tahmin edilebilir yapılar daha verimli bir şekilde kodlanır. Rastgele veriler sıkıştırılmaz. Bu nedenle şifrelenmiş dosyalar ve zaten sıkıştırılmış medya daha fazla küçülmez. Algoritma, sömürülecek bir şey bulamaz. Sınır, entropidir.

Sıkıştırma türleri

• Kayıpsız — tam yeniden yapılandırma, daha büyük dosyalar
• Kayıplı — yaklaşık yeniden yapılandırma, daha küçük dosyalar
• Akış — veriler gelir gelmez sıkıştırılır
• Sözlük tabanlı — tekrarlanan kalıpları referanslarla değiştirir

Sıkıştırma bir denge işidir. Bir yanda depolama ve bant genişliği, diğer yanda kalite ve hesaplama gücü. İşe en uygun dengeyi seçin.