Kompresja danych zmniejsza rozmiar pliku. Mniejsze pliki zajmują mniej miejsca, szybciej przesyłają dane przez sieć i są tańsze w utrzymaniu. Kompromisem są obliczenia. Kompresja i dekompresja wymagają czasu procesora. Celem jest zaoszczędzenie więcej miejsca i przepustowości niż wydatku na przetwarzanie. W większości przypadków obliczenia się sprawdzają.

Kompresja występuje w dwóch formach. Kompresja bezstratna zachowuje każdy bit oryginalnych danych. Pliki ZIP, obrazy PNG i pliki audio FLAC korzystają z metod bezstratnych. Kompresja stratna usuwa informacje, których człowiek prawdopodobnie nie zauważy. Obrazy JPEG, pliki audio MP3 i wideo H.264 korzystają z metod stratnych. Utrata jakości jest realna, ale często niezauważalna przy rozsądnych ustawieniach. Wybór zależy od przypadku użycia. Obrazy medyczne wymagają kompresji bezstratnej, ponieważ każdy piksel ma znaczenie. Zdjęcie marketingowe może tolerować kompresję stratną, ponieważ widz jej nie zauważy. Algorytmy kompresji wykorzystują wzorce. Powtarzające się sekwencje, typowe znaki i przewidywalne struktury są kodowane wydajniej. Dane losowe nie ulegają kompresji. Dlatego zaszyfrowane pliki i już skompresowane media nie zmniejszają się bardziej. Algorytm nie znajduje niczego, co mógłby wykorzystać. Limitem jest entropia.

Rodzaje kompresji

• Bezstratne — dokładna rekonstrukcja, większe pliki
• Stratna — przybliżona rekonstrukcja, mniejsze pliki
• Przesyłanie strumieniowe — kompresuje dane w miarę ich otrzymywania
• Oparte na słowniku — zastępuje powtarzające się wzorce odniesieniami

Kompresja to kwestia indywidualna. Pamięć i przepustowość po jednej stronie. Jakość i obliczenia po drugiej. Wybierz równowagę, która odpowiada zadaniu.