Agroormanlık, ağaçların ve çalıların aynı arazi yönetim biriminde mahsuller ve/veya hayvanlarla bilinçli bir şekilde bütünleştirilmesidir. Daha çeşitli, verimli, karlı ve sürdürülebilir arazi kullanım sistemleri oluşturmak için tarım ve ormancılık teknolojilerini birleştirir. Akdeniz zeytin-tahıl sistemlerinden Batı Afrika park alanlarına ve Güneydoğu Asya ev bahçelerine kadar binlerce yıldır var olan geleneksel biçimleri vardır, ancak terim 1970'lerde Nairobi'deki Uluslararası Agroormanlık Araştırma Konseyi (ICRAF, şimdi CIFOR-ICRAF) tarafından resmileştirilmiştir. Yaygın uygulamalar arasında, mahsullerin ağaç sıraları arasında yetiştirildiği koridorlu ekim; ağaçları yem bitkileri ve otlayan hayvanlarla birleştiren silvopastoral sistem; rüzgar kırıcılar; nehir kıyısı tampon bölgeleri; ve gölgede yetiştirilen kahve veya kakao bulunur. Faydaları arasında toprak erozyon kontrolü, karbon tutma, mikro iklim düzenlemesi, çeşitlendirilmiş gelir ve tozlayıcılar ve faydalı böcekler için yaşam alanı yer alır. Zorluklar arasında su ve besin maddeleri için rekabet, karmaşık yönetim ve yavaş büyüyen ağaçlardan gecikmiş getiriler bulunur. FAO ve Dünya Tarımsal Ormancılık Merkezi tarafından iklim dostu bir strateji olarak desteklenen tarımsal ormancılık, karbon kredisi ve sürdürülebilirlik sertifikasyon programlarına giderek daha fazla dahil edilebilmektedir.