Zadowolenie to stan spokojnego zadowolenia z okoliczności. To nie to samo, co szczęście. Szczęście zależy od okoliczności. Zadowolenie zależy od nastawienia. Osoba zadowolona może być zadowolona nawet w trudnościach. Osoba niezadowolona może być nieszczęśliwa nawet w dostatku. Zadowolenie to cnota. Można się jej nauczyć. Trzeba ją praktykować.

Apostoł Paweł pisał o zadowoleniu. Powiedział, że nauczył się być zadowolonym w każdej sytuacji. Wiedział, jak być poniżonym i jak obfitować. Mógł wszystko w Chrystusie, który go umacniał. Zadowolenie to nie bierność. To nie rezygnacja. To zaufanie. To wiara w Boga. To akceptacja tego, co jest. To wolność od zazdrości i chciwości.

Zadowolenie z Pisma Świętego

• Filipian 4:11-13: nauczyliśmy się poprzestawać na tym.
• 1 Tymoteusza 6:6: Wielkim zyskiem jest pobożność połączona z poprzestawaniem na tym, co wystarczy.
• List do Hebrajczyków 13:5: Bądźcie zadowoleni z tego, co macie.
• Psalm 23: Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie.
• Księga Przysłów 19:23: Bojaźń Pańska prowadzi do zadowolenia.

Zadowolenie jest kontrkulturowe. Reklama mówi nam, że potrzebujemy więcej. Media społecznościowe pokazują nam, czego nam brakuje. Porównywanie rodzi niezadowolenie. Zadowolenie stawia opór. Mówi: to wystarczy. Mówi: Mam to, czego potrzebuję. Mówi: Jestem wdzięczny. Zadowolenie to nie samozadowolenie. Nie oznacza, że ​​przestajemy się rozwijać. Oznacza, że ​​przestajemy dążyć do tego, czego nie potrzebujemy. Oznacza, że ​​cieszymy się z tego, co mamy. Oznacza, że ​​ufamy Bogu w kwestii przyszłości. Zadowolenie to dar. To także dyscyplina. Trzeba ją pielęgnować. Trzeba ją wybrać. To sekret spokojnego życia. Paweł powiedział, że się tego nauczył. My też możemy.