Napomnienie to usilne wezwanie lub zachęta do czynienia tego, co słuszne. To coś więcej niż rada. To coś więcej niż nauczanie. To wezwanie do działania. Wzywa słuchacza do zmiany, wytrwałości i posłuszeństwa. Występuje w całym Nowym Testamencie. Apostołowie napominali wierzących, aby prowadzili święte życie, kochali się wzajemnie i trwali w wierze.

Napominanie jest jednym z darów duchowych wymienionych w Liście do Rzymian 12. Niektórzy ludzie mają dar zachęcania innych. Mówią słowa pocieszenia i wyzwania. Budują Ciało Chrystusa. Greckie słowo to paraklesis. Oznacza ono zachętę, pocieszenie i napomnienie. To samo słowo odnosi się do Ducha Świętego, Pocieszyciela. Napominanie jest posługą Ducha.

Napomnienie w Piśmie Świętym

• Dzieje Apostolskie 2:40: Piotr napominał tłum, aby się zbawił.
• Rzymian 12:8: Ten, który napomina, w napominaniu swoim.
• 1 Tymoteusza 4:13: Oddaj się napominaniu.
• List do Hebrajczyków 3:13: Napominajcie się wzajemnie każdego dnia.
• List Judy 3: Uznałem za konieczne napisać do was, aby was napomnieć.

Napominanie jest potrzebne w kościele. Wierzący stają w obliczu prób. Stawiają czoła pokusom. Stawiają czoła zniechęceniu. Potrzebują kogoś, kto stanie u ich boku. Potrzebują kogoś, kto powie: idź dalej. Nie poddawaj się. Nie jesteś sam. Napominanie to nie narzekanie. To nie karcenie. To zachęta z przesłaniem. To prawda głoszona w miłości. To dar. Buduje. Umacnia. Podtrzymuje wiarę przy życiu. Kościół potrzebuje napominających. Ludzi, którzy będą zabierać głos. Ludzi, którzy będą zachęcać. Ludzi, którzy nie pozwolą, by ich bracia i siostry odpadli. Napominanie to głos Ducha Świętego we wspólnocie. To wezwanie do wytrwałości. To wezwanie do świętości. To wezwanie do nadziei.