Dharma to moralny i religijny obowiązek w hinduizmie i buddyzmie. To prawo prawości. To porządek wszechświata. To to, co należy czynić. To zależy od osoby. To zależy od kasty. To zależy od etapu życia. Dharmą wojownika jest walka. Dharmą kapłana jest nauczanie. Dharmą żony jest służenie. Dharmą ucznia jest nauka. Każdy człowiek ma swoją własną ścieżkę. Każdy musi nią podążać.

W hinduizmie dharma jest jednym z czterech celów życia. Pozostałe to artha – bogactwo; kama – przyjemność; moksha – wyzwolenie. Dharma jest fundamentem. Kieruje pozostałymi celami. Jest porządkiem moralnym. Jest prawem kosmicznym. Jest tym, co spaja świat. W buddyzmie dharma jest nauką Buddy. Jest prawdą. Jest ścieżką. Jest prawem. Budda nauczał dharmy. Sangha ją strzeże. Dharma jest tratwą, która pozwala przepłynąć rzekę cierpienia. Jest lekarstwem na chorobę istnienia.

Dharma w kontekście

• Hinduizm: obowiązek, prawo, prawość.
• Dharma buddyjska: nauka Buddy.
• Sanatana dharma: prawo wieczne.
• Varnashrama dharma: obowiązek według kasty i stanowiska.
• Sadharana dharma: uniwersalne obowiązki moralne.

Dharma to złożona koncepcja. To nie tylko zasady. To sposób życia. To sposób bycia. To życie w harmonii ze wszechświatem. To robienie tego, co słuszne dla ciebie. Nie jest takie samo dla wszystkich. Jest kontekstowe. Jest osobiste. Jest też uniwersalne. Sednem dharmy jest ahimsa, niestosowanie przemocy. Satya, prawda. Asteya, niekradzenie. Są uniwersalne. Dotyczą każdego. Dharma to ścieżka. To droga. To obowiązek. To prawo. To prawda. To, co musisz robić. To, kim musisz być. To dharma.