Utrwalony wzorzec wewnętrznych doświadczeń i zachowań, który wyraźnie odbiega od oczekiwań kulturowych, jest nieelastyczny i prowadzi do cierpienia lub upośledzenia, może spełniać kryteria zaburzenia osobowości. Wzorzec ten jest stabilny w czasie i można go prześledzić do okresu dojrzewania lub wczesnej dorosłości.

Obecna klasyfikacja obejmuje skupiska zaburzeń dziwacznych/ekscentrycznych, dramatycznych/emocjonalnych oraz lękowych/lękowych, z konkretnymi diagnozami, takimi jak zaburzenia osobowości typu borderline, narcystyczne, antyspołeczne i unikające. Cechy to skrajne i sztywne wersje normalnych wymiarów osobowości. Diagnoza wymaga starannej oceny, ponieważ często dochodzi do nakładania się kategorii, a czynniki takie jak depresja mogą wpływać na prezentację.

Leczenie jest często długoterminowe i koncentruje się na poprawie funkcjonowania interpersonalnego, regulacji emocji i samooceny. Dialektyczna terapia behawioralna, terapia oparta na mentalizacji oraz specjalistyczne podejścia psychodynamiczne potwierdzają skuteczność w leczeniu określonych zaburzeń. Zmiana jest możliwa, ale zazwyczaj następuje stopniowo. Zaburzenia osobowości ilustrują, jak skrajne konfiguracje cech mogą organizować całe życie wokół strategii dezadaptacyjnych.

• Trwałe, nieelastyczne wzorce powodujące upośledzenie
• Odbiegaj od oczekiwań kulturowych
• Zwykle widoczne w okresie wczesnej dorosłości
• Reaguj na specjalistyczne, długoterminowe terapie