Inteligencja emocjonalna to zdolność do postrzegania, rozumienia, zarządzania i efektywnego wykorzystywania emocji. Obejmuje ona zarówno przetwarzanie własnych uczuć, jak i trafne odczytywanie emocji innych.

Koncepcja ta zyskała szerokie uznanie dzięki pracom psychologów takich jak Peter Salovey, John Mayer i Daniel Goleman. Jej kluczowe elementy to zazwyczaj percepcja emocjonalna, umiejętność wykorzystywania emocji do wspomagania myślenia, rozumienie języka emocjonalnego i jego rozwoju oraz regulacja emocji – zarówno w sobie, jak i w relacjach. Osoby o wysokiej inteligencji emocjonalnej łatwiej radzą sobie w sytuacjach społecznych, łatwiej dochodzą do siebie po niepowodzeniach i utrzymują bardziej satysfakcjonujące relacje.

Pomiary pozostają przedmiotem debaty. Kwestionariusze samooceny pozwalają poznać przekonania na temat własnych umiejętności; testy oparte na wynikach proszą respondentów o identyfikację emocji na twarzach lub w sytuacjach. Oba podejścia wykazały powiązania z wynikami w świecie rzeczywistym, choć siła tych powiązań jest różna. Programy szkoleniowe mają na celu doskonalenie konkretnych umiejętności, takich jak rozpoznawanie mikroekspresji czy ćwiczenie ponownej oceny poznawczej.

Inteligencja emocjonalna nie zastępuje zdolności poznawczych. Uzupełnia je, radząc sobie z informacjami afektywnymi, z którymi czysty intelekt często sobie nie radzi.