Plamka ślepa to obszar pola widzenia odpowiadający miejscu na siatkówce, w którym nerw wzrokowy opuszcza oko. W tym miejscu nie ma fotoreceptorów, więc światło padające w tym miejscu nie generuje sygnału.

Każde oko ma własną plamkę ślepą, położoną około 15 stopni w kierunku skroniowej strony pola widzenia. W normalnych warunkach luka ta nie jest zauważalna. Mózg uzupełnia brakujące informacje z otaczającego wzorca i z odpowiadającego mu obszaru drugiego oka. Proste demonstracje – zamknięcie jednego oka i przesunięcie małego znacznika, aż zniknie – ujawniają obecność plamki ślepej. Wypełniony obszar może nawet przybrać kolor lub fakturę tła, pokazując, że uzupełnianie jest aktywnym procesem konstruktywnym.

Istnienie plamki ślepej przypomina, że ​​percepcja nie jest biernym zapisem obrazu na siatkówce. Układ wzrokowy edytuje, interpoluje i stabilizuje dane wejściowe, zanim dotrą one do świadomości. Patologiczne mroczki – obszary ślepe spowodowane chorobą lub urazem – są często zauważane dopiero wtedy, gdy się powiększają lub gdy obejmują centralne pole widzenia, właśnie dlatego, że te same mechanizmy wypełniania pozostają aktywne.

Nie dostrzegamy luki w polu widzenia, ponieważ mózg już ją załatał.