De blinde vlek is het gedeelte van het gezichtsveld dat overeenkomt met de plek op het netvlies waar de oogzenuw het oog verlaat. Op die plek bevinden zich geen fotoreceptoren, waardoor licht dat daar op valt geen signaal produceert.

Elk oog heeft zijn eigen blinde vlek, die zich ongeveer 15 graden naar de temporale zijde van het gezichtsveld bevindt. Onder normale omstandigheden wordt deze lacune niet opgemerkt. De hersenen vullen de ontbrekende informatie aan met behulp van het omringende patroon en het overeenkomstige gebied van het andere oog. Eenvoudige demonstraties – één oog sluiten en een klein stipje verplaatsen tot het verdwijnt – maken de blinde vlek duidelijk. Het ingevulde gebied kan zelfs de kleur of textuur van de achtergrond aannemen, wat aantoont dat het aanvullen een actief constructief proces is.

Het bestaan ​​van de blinde vlek herinnert ons eraan dat waarneming geen passieve registratie van het retinale beeld is. Het visuele systeem bewerkt, interpoleert en stabiliseert de input voordat deze het bewustzijn bereikt. Pathologische scotomen – blinde gebieden veroorzaakt door ziekte of letsel – worden vaak pas opgemerkt wanneer ze groot worden of wanneer ze het centrale gezichtsveld aantasten, juist omdat dezelfde mechanismen voor het invullen van de blinde vlek actief blijven.

We zien het gat in ons zicht niet, omdat de hersenen het al hebben gedicht.