Mowa jest ulotna; pisanie wymaga konwencji. Ortografia to ustandaryzowany system pisowni, interpunkcji i powiązanych z nią konwencji pisemnych dla danego języka.

Ortografie mogą być ściśle fonemiczne lub silnie historyczne, zachowując starszą wymowę w pisowni. Wybór dwuznaków, znaków diakrytycznych i podziału wyrazów wpływa na naukę czytania i pisania. Ruchy reformatorskie okresowo próbują uprościć nieregularne systemy, z mieszanym skutkiem politycznym.

Spójna ortografia umożliwia współdzielenie literatury, administrację i kodowanie cyfrowe. Kiedy język jest zapisywany po raz pierwszy, projektowanie ortografii staje się negocjacją językową i wspólnotową. Użytkownicy traktują poprawną pisownię jako sygnał społeczny, nawet jeśli wiele zapisów byłoby fonetycznie niewidocznych.

• Konwencjonalne normy pisowni i pisania języka
• Zakres od fonemicznego do historycznie konserwatywnego
• Wpływa na umiejętność czytania i pisania oraz technologię
• Przedmiotem debaty na temat reform i standaryzacji