Tekst może być gramatycznie linijka po linijce, a mimo to sprawiać wrażenie chaotycznego. Spójność to cecha, która sprawia, że ​​dyskurs tworzy spójną całość dla odbiorców dzięki logice, wspólnej wiedzy i spójnej perspektywie.

Autorzy i mówcy dostarczają wskazówek; czytelnicy i słuchacze aktywnie budują spójność. Wspierają ją związki przyczynowo-skutkowe, porządek czasowy i ciągłość tematyczna. Gdy spójność zawodzi, odbiorcy twierdzą, że tekst skacze, nawet jeśli obecne są lokalne środki spójności.

Instrukcja pisania koncentruje się na spójności, gdy wymaga jaśniejszej, ogólnej struktury. Psychologia dyskursu bada, jak czytelnicy budują modele sytuacji na podstawie tekstu. Spójność jest osiągnięciem pragmatycznym i poznawczym, a nie tylko formalną właściwością zdań.

• Całkowita znacząca spójność dyskursu
• Zależy od logiki, wiedzy i perspektywy
• Wspierane przez, ale odrębne od spójności
• Centralne miejsce w pedagogice pisania i badaniu dyskursu