Transport ostatecznie się kończy, a cząstki zatrzymują się. Depozycja to odkładanie się osadu pod wpływem wody, wiatru, lodu lub grawitacji. Dzieje się tak, gdy energia ośrodka transportującego spada poniżej progu niezbędnego do utrzymania cząstek w ruchu.

Rzeki pozostawiają żwir w kanałach i muł na terenach zalewowych. Wiatr buduje wydmy z piasku. Lodowce zrzucają glinę w morenach. W głębinach morskich drobne cząsteczki osiadają powoli, tworząc muł. Każde środowisko wytwarza charakterystyczne tekstury i struktury, które geolodzy wykorzystują do interpretacji starożytnych osadów.

Procesy sedymentacji tworzą formy terenu, a ostatecznie skały osadowe. Tempo ich powstawania waha się od natychmiastowych osuwisk gruzu po powolną akumulację gliny głębinowej. Zrozumienie procesów sedymentacyjnych pozwala na rekonstrukcję dawnych krajobrazów i przewidywanie, gdzie mogą występować zasoby, takie jak złoża ropy naftowej czy warstwy wodonośne.

• Osiadanie i akumulacja osadów
• Występuje, gdy energia transportu maleje
• Tworzy charakterystyczne struktury osadowe
• Pierwszy krok w kierunku powstania skały osadowej