Porozumienie paryskie to międzynarodowy traktat dotyczący zmian klimatu. Zostało ono przyjęte w 2015 roku przez 196 stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu. Jego celem jest ograniczenie globalnego ocieplenia do poziomu znacznie poniżej 2 stopni Celsjusza, a najlepiej do 1,5 stopnia Celsjusza, w porównaniu z poziomem sprzed epoki przemysłowej.

Porozumienie działa inaczej niż wcześniejsze traktaty. Zamiast wiążących celów ustalonych odgórnie, każdy kraj przedstawia własny plan klimatyczny, zwany wkładem ustalonym na szczeblu krajowym. Kraje aktualizują te plany co pięć lat. Celem jest stopniowe zwiększanie ambicji. Globalny bilans ocenia zbiorowy postęp.

Porozumienie paryskie ma swoje mocne i słabe strony. Udało się w nim zaangażować niemal wszystkie kraje, czego nie udało się osiągnąć w przypadku Protokołu z Kioto. Jest elastyczne, co zachęca do uczestnictwa. Brakuje jednak jego egzekwowania. Kraje mogą nie osiągnąć swoich celów bez ponoszenia kar. Obecne zobowiązania nie pozwalają na osiągnięcie celu 1,5 stopnia. Traktat tworzy ramy. Jego sukces zależy od woli politycznej.

Główne cechy

• Ograniczyć ocieplenie do poziomu znacznie poniżej 2°C
• Wkłady ustalone na szczeblu krajowym
• Pięcioletnie cykle przeglądu
• Globalny inwentaryzacja
• Brak wiążącego egzekwowania